Geduld

afbeelding van Hedwig Hansen

Hedwig Hansen

Melkveehouder en blogger 'Boerdereilen en Zeilen'
D

Dat wachten lang duurt, dat weten wij als geen ander. De afgelopen zestien jaar hebben wij moeten wachten op een definitieve beslissing over het mooie heidegebied achter ons bedrijf. Al die tijd werd ons boeren gedoogd, maar mochten wij het bedrijf niet uitbreiden. Het was roeien met de riemen die wij hadden. Ondanks alles ging ons dat best goed af. Maar nu moeten we dan toch buigen voor de plannen vanuit Brussel.

Eind 2016 viel de beslissing. Het gebied achter ons bedrijf werd aangewezen als ‘Natura 2000-gebied’. Vanaf dat moment ging het snel. Na al die jaren geduldig wachten leek het opeens vijf voor twaalf. Adviseurs, makelaars, taxateurs, ze volgden elkaar in rap tempo op.

Wie het langst wacht…

"We zijn inmiddels vijf maanden verder en we hebben nog steeds geen taxatierapport ontvangen"

We probeerden ons hoofd koel te houden en geen beslissing te nemen voor we het taxatierapport van de provincie ontvingen. We wilden dat rustig bekijken om de (on)mogelijkheden te bepalen. We zijn inmiddels vijf maanden verder en we hebben nog steeds geen taxatierapport ontvangen. Dat frustreert. Onze kleine boer en boerin snappen niet dat we nog geen nieuwe plannen maken. Wat kan hun dat rapport nou schelen? Om de stemming erin te houden besloten we alvast een kleine inventarisatie te doen van hun wensen. Gewoon om alvast rekening te kunnen houden met onze toekomst.

Wensen

De kleine boerin wil graag paarden, een stal, een buitenbak, haar vijf poezen in de buurt en per se op een boerderij wonen. “Vanwege de frisse lucht.” De kleine boer heeft heel andere wensen: hij wil een eigen trombone, een piano, op de huidige school blijven en bij de blaaskapel blijven toeteren. Wat de grote boer wil? Hij wil een boerderij. Punt. En ik? Ik heb mijn oog laten vallen op een kavel hier vlakbij. Helaas mag daar alleen een huis gebouwd worden, en dat is niet voldoende. Met alleen een huis komen we de dag niet door. Er wonen hier op Agroplaza zes mensen, en die willen allemaal wel iets als het om de toekomst gaat.

Wie betaalt bepaalt

Hoe graag we ook op de huidige plek blijven wonen, het lijkt steeds minder een optie. Niet dat iemand ons weg wil hebben, maar wonen op een boerderij waar we straks geen vee meer mogen houden is geen optie. De mogelijkheid dat we straks wellicht tot onze enkels in het moeras staan, vind ik trouwens ook niet zo aantrekkelijk. Het zijn moeilijke keuzes en welke stemmen nemen we mee in onze beslissing? En, wat doen we met de tegeltjeswijsheid ‘wie betaalt bepaalt’? Heeft de provincie dan ook een stem?

Ik kan normaal gesproken heel goed hoofd- van bijzaken onderscheiden, en laat me niet in met impulsieve beslissingen (op het kopen van schoenen na dan). Maar op dit moment kan ik er nog geen chocola van maken. De beslissing om het land aan de natuur terug te geven, heeft de boel flink overhoopgegooid.

DEEL DIT ARTIKEL VIA:

Vorige en Volgende navigatie